Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
fragenarius m.
* fragenarius (vr-), -i m. (theod. vet. phragener; v. M. Lexer, Mittelhochdeutsches Handwb. II. 1876. p. 262) agoranomus, institor – (Klein-)Krämer, Höker (de re v. Dt. Rechtswb. X. p. 1013sq. s. v. Pfragner) : Const. imp. II 439,9 (a. 1256) institores fungentes preciorum commercio necnon v-i vragenarii sedentes in platea eadem lege fruantur. 439,10 nullus v-orum vragenariorum ... quicquam conparet infra civitatem. Registr. Baiuv. B p. 363,27 -i fragenarii (sc. persolvunt) bise dimid. scapfam, haberchern iv vierlinge ( sim. p. 365,13). p. 364,12 Chunradus -us fragenarius (sc. persolvit) de duo…