Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
follakrâen sw. v.
sw. v.
folle-crae: 3. sg. conj. Gl 4,314,19 (mus. Brit. Add. 23 931, 10. Jh.).
zu Ende krähen, auskrähen, vom Hahn: êr her folle crae priusquam gallus bis vocem dederit [, ter me negaturus es, Beda in Matth. p. 114]. Das Ahd. Gl.-Wb. S. 169 stellt folle zum Ansatz follo adv. ‘zur Genüge’.