Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fluzzîg adj.
adj., mhd. vlüzzec, vlüzzic, nhd. flüssig. — Graff III, 753.
fluzzig-: nom. sg. m. -er Gl 4,47,47 (Sal. a 1, 13. Jh.); dat. sg. m. n. -emo 2,417,48. Verstümmelt: fluz..: (lat. abl. sg.) Gl 2,417,55 (clm 14 395, l. fluzzigin Steinm.; ausradiert: fluzzigen: acc. sg. 446 Anm. 2 (ebda.). 1) fließend, strömend, wogend, bewegt: fluzzigemo [sed confusa dehinc unda revolvitur in semet revolans gurgite] confluo [, Prud., H. a. inc. luc. (V) 76] Gl 2,417,48. in demo fluzzigin mere [(Christus) qui pontum ... invium persultare vetas, ut] refluo in salo [securus pateat ... transitus (durch das Rote Meer), ebda. 86] 55. fluzzigen [Iordanem quoque novimus tortis verticibus] vagum [, ... ad fontem refluis retro confugisse, ders., P. Quir. (VII) 67] 446 Anm. 2 (fl. ist ausradiert u. durch stelligan ersetzt). 2) schmelzbar, auflösbar: fluzziger conflatilis Gl 4,47,47.
Komp. segal-, ubar-, uuidarfluzzîg.