Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fleckohti adj.
adj., mhd. vleckecht, nhd. (älter) fleckicht, dial. bair., tirol., schwäb. flecket Schm. 1,786, Schöpf. S. 141, Fischer 2,1554, kärnt. fleckat Lexer Sp. 97, vgl. rhein. fleckächtig Rhein. Wb. 2,583; mnd. vleckeh(t), mnl. vleckich. — Graff III, 757.
flecch-ohti: Grdf. Gl 1,206,20 (Ra). 317,7/8 (Rb); -ot-: dass. -i 313,40; nom. sg. n. -az 283,76 (Jb-Rd); flech-ohti: Grdf. 1,206,20 (K). ebda. (R); -ot-: nom. sg. m. -er 2,640,51; dat. sg. m. -emo Thoma, Glossen S. 9,20; zum -h-Schwund vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 246.
fleckig, gesprenkelt, mit dem Nebensinn des geminderten Wertes: flechohti pismizzan misfaro maculosus pollutus varius Gl 1,206,20, flechohti maculosus ebda.; vom Tierfell: flecchotaz [et quodcumque (sc. ovum) furvum, et] maculosum [, variumque fuerit ..., erit merces mea, Gen. 30,32] 283,76. 313,40. falo enti flecchohti furvum (Hs. fulvum) et maculosum [ebda.] 317,7/8. flechoter [(anguis) squamea convolvens ... terga atque notis longam] maculosus [grandibus alvom, Verg., G. III, 427] 2,640,51. kespranctemo scapere. flechotemo [separa cunctas oves varias, et] sparso vellere [Comm. in Gen. = Gen. 30,32] Thoma, Glossen S. 9,20.