Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
flammans adi.
adi. 1. flammans , -antis. superl.: MLW p. 298, 48 . struct. c. dat.: MLW p. 298, 48 . 1 ardens – brennend, glühend : a proprie: α in univ.: Rup. Tuit. off. 1,28 l. 630 praecedunt -es flammantes cereoli videlicet in signum gaudii. β de inferno i. q. flammarum plenus – von Feuer, Flammen erfüllt : Visio Alber. 12 capit. p. 162 de loco horrido, tenebroso, -i flammanti , ... draconibus et stridoribus pleno, in quo cruciabantur, qui eqs . γ flammeus – Feuer(s)-, Flammen- : Poeta Saxo 5,92 cui (ori apostolico) dedit aetherea caeli demissus ab arce -es flammantes linguas spiritus omnipotens. δ lucen…