flabrum

flabrum, -i n. (? -a, -ae f.: MLWl. 23)script. fra-: MLWl. 14. flatus, flamen, spiritus, ventus – das Blasen, Wehen, Atem, Hauch, Wind: 1 de vi naturae: MLWColumb. epist. 5 p. 170,37 mare procellosum est et -isflabris exasperatur feralibus. MLWArbeo Corb. 12 -aflabra (fr-frabrum a. corr. 2) ventorum. MLWWalahfr. hort. 46 nothi coquitur -isflabris ... areola. MLWHildeg. scivias 1,3 l. 575 -aflabra (-iflabri ed. perperam) venti et pluviae in aere currunt. 3,10 l. 447 a -oflabro venti commoveri. saepe. v. et MLW p. 299, 19. 2 de spiritu anim.: a in univ.: MLWAldh. virg. II 552 morbida pestiferi ... -aflabra draconis. MLWPaulin. Aquil. c. Fel. 1,1 l. 12 ab ipsis ... scaturientibus internorum viscerum secretalibus -isflabris redundantia oris colloquia. al.adde de verbis: MLWPetr. Dam. serm. 28,4 l. 134 ut ex ore servulorum probrosae contumeliae -aflabra profluerent. b in arte mus.: MLWPaul. Albar. carm. 2,16 cedat ⌊omne -am⌋flabram (omnia -aflabra ed. princ., fort. recte) tivi (sc. philomelae). MLWSedul. Scot. carm. II 75,10 doctior is (Guntharus praesul) Phebo musica -aflabra sonat. 3 de spiritu sancto (in lusu verborum): MLWHildeg. carm. 19,1,2 o viridissima virga (sc. Maria), ave, quae in ventoso -oflabro sciscitationis sanctorum prodisti.Pörnbacher