Hauptquelle · Ladinisch-Deutsch (Mischí)
finta
finta [fịn·ta] f. (-tes) 1 Finte f., Täuschung f. ( → LDWB1 savaiada) 2 List f. 3 ‹sport› Trick m. 4 Vortäuschung f. 5 Vorwand m. ▬ ara fajô finta de ne intëne nia sie tat, als ob sie nicht verstünde; al fej finta d’ester amaré er ist vorgeblich krank; ara fej ma finta sie heuchelt nur; fá finta vormachen, vortäuschen, sich stellen, so tun al ob ( → LDWB1 savaié ) ; fá finta de nia tun, als ob nichts geschehen sei; ma fá finta nur so tun.