Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
finitimus
finitimus , -a, -um. script. -tin(us): MLW l. 57 . form. gen. pl. -um: MLW l. 61 . 1 adi.: a vicinus, confinis – angrenzend, benachbart : α proprie: Willib. Bonif. 2 p. 8,31 ut ad -a finitima ... monasteria ... perveniret. Poeta Saxo 1,30 -os finitimos ... per agros utrimque (sc. Saxonum et Francorum) solebant assidue fieri cedes, incendia, praede. Widuk. gest. 1,15 considerabat Karolus Magnus -am finitimam gentem nobilemque vano errore retineri non oportere. Chron. Pol. 1,19 p. 44,13 totam Poloniam a Pomoranis et Bohemicis aliisque -is finitimis (finitivis var. l. ) gentibus occupatam liberav…