Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
finisco
* finisco (fen-), -ere. (finire) 1 trans.: a finire – beenden, beilegen : Chart. Tirol. notar. I 768 a p. 389,18 (a. 1237) quod hoc (discordium) -ant finiscant Hainricus eiusque uxor in iure vel in concordio. b refl. i. q. finitum esse – aufhören, zu Ende sein : Chart. Tirol. notar. I 827 (a. 1237) solvere ... lxvii libras et x solidos ... in proximo foro Mairani, antequam se -at finiscat . 2 intrans. i. q. deficere – (ver)schwinden, nachlassen : Epist. Desid. Cad. 2,6 l. 11 quod nequaquam credo, ut nostra (sc. memoria) in oblivio ullatenus apud vos cadat, ut nec vestra apud nos umquam fe-ere …