Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
filialiter adv.
adv. * filialiter . 1 gener. i. q. more filii, ut filium decet, pie – wie ein Sohn : a spectat ad pietatem erga patrem exhibitam: α strictius: Chart. Lux. IV 338 p. 435,28 (a. 1274) ut ... scriptum suo sigillo pariter et consensu fideliter et -r filialiter firmo patrocinio tueatur (sc. filius). Hugo Trimb. sols. 1,9 p. 118,3 matrem -r filialiter consolabatur filius adoptivus . Chart. Sil. D I 331 p. 251,16 (spur.) contra me, patrem suum, non -r filialiter egit filius in multis. al. de hominibus filiis Dei: Gerhoh. psalm. 64,100 qui ex eis (gentibus) credent, -r filialiter et caste timebunt nom…