Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fîgaphul st. m.
st. m.; ae. fícæppel. — Graff I,174.
fich-epfile: nom. pl. Gl 2,736,23 (Schlettst., 12. Jh.); -effele: dass. 1,481,18 (Sg 1 395, 9. Jh.); fic-ephileo: gen. pl. 284,67 (Rd); -effileo: dass. 67/68 (Jb); uig-effli: nom. pl. 481,18/19 (S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh.).
Verschrieben: fic-efolio: gen. pl. Gl 1,394,22 (Carlsr. Aug. CXXXV, 10. Jh., l. ficefilo, Steinm.).
Feige, Frucht von Ficus Carica L., vor allem getrocknete, gedörrte Feigen als Feigenkuchen: kauuel ficephileo [(Abigail) tulit ducentos panes ... et ducentas] massas caricarum [, et posuit super asinos, 1. Reg. 25,18] Gl 1,284,67. ficefolio gicnet [de- derunt ei ...] fragmen massae caricarum (carice sunt fructus fici) [ebda. 30,12] 394,22. lapastes (vgl. Diefb., Gl. 317 c/318 a). caricę (1 Hs. lampades .i. carici) .i. ficheffele [zu: imposuit ... abrae suae ascoperam vini et ... palathas, Judith 10,5] 481,18; hierher wohl auch: fichepfile nicolai [etiam ingentes, et panes calidi et mundissimi, qui tamen peregrinae esse viderentur provinciae, Vitae patr. p. 463 a] 2,736,23, obwohl das lat. Lemma die ‘Dattel’ als Palmfrucht bezeichnet.