Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fellilî(n) st. n.
st. n., nhd. fellein. — Graff III, 469.
Nur im Nom.Sing.
fellelin: Gl 3,75,40 (SH A); vell-: -ilin 39 (SH A; u-); -elin 37 (SH A, 4 Hss., davon 2 u-). 179,1 (SH B). Hildebrandt I, 135,267 (SH A); velelein: Gl 3,75,38 (SH A).
uell-: -ili Gl 3,320,29 (SH e); -eli 303,47 (SH d).
Hierher vielleicht auch mit Verschreibung: uuillilon: Gl 2,20,60 (clm 23 486, 11. Jh.; das erste u nicht ganz deutlich). 1) dünnes Häutchen beim Menschen: a) allgem.: vellelin membranula vel membranum Gl 3,179,1 (im Abschn. De homine et eius membris); hierher wohl auch: uelleli membranum ł membranula 303,47. 320,29; b) spez. wohl das Zwerchfell als dünne innere Haut: fren est membrana (Hss. auch membranum) id est vellelin inter pectus et viscera [Summ. Heinr. III, 7, 267] Gl 3,75,37 (1 Hs. vellichen). Hildebrandt I, 135, 267 (beide im Abschn. De interioribus hominis). 2) Haut, Schale eines Apfels (?): scitis tonica mali, Randgl. tonica ł pellis .i. uuillilon [zu: Punica mela vident granis cittisque (Laa. auch scitisque) referta, botros et ficos et plures ordine tortas, Aldh., De virg. 1596] Gl 2,20,60 (vgl. auch Formenteil).