Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
feimôn
‚schäu-(ae.
men, mit Schaum bedecken, notare spumis‘
fāmgian). S. feim, -îg/-aâg. – feimenAWB sw. v. I, in
119 feim – feizitS120
Gl. seit dem 8. Jh. und Notker, M. Cap.:
‚schäumen, aufschäumen, rasen, abschäumen,(mhd. veimen,
despumare, fremere, spumare‘
nhd. [veraltet] feimen; ae. fǣman). – ûzfeimenAWB,
nur Gl. 2, 428, 36 (11. Jh. [?]). 706, 58 (11. Jh.):
‚Schaum hervorbringen, schäumen, spumare,(nhd. nur part.prät. ausgefeimt).
spumas agere‘
Vgl. ûzfeimôn. – *feimînAWB adj.(?), nur Gl.
2, 489, 41 (12. Jh.) uuinun:
‚schäumend, [spu-. S. -în1. – ûzfeimônAWB sw. v. II, nur Gl.
meus]‘
2, 628, 70. 703, 2 (11. Jh.):
‚Schaum hervorbrin-. Vgl. ûzfeimen. – Ahd. Wb. III,
gen, schäumen, abschäumen, despumare, spu-
mas agere‘
693 ff.; Splett, Ahd. Wb. I, 219; Köbler, Wb.
d. ahd. Spr. 252 f. 1194; Schützeichel5 131;
Starck-Wells 145; Schützeichel, Glossenwort-
schatz III, 90.