Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fehtâri st. m.
st. m., mhd. vehter, nhd. fechter; mnd. vechtêr(e), mnl. vechter; afries. fiuchtere; ae. feohtere. — Graff III, 445.
fehtari (Pa K), faehtari (Ra): nom. sg. Gl 1,56,35. — uehtârra: nom. pl. Nk 460,20 [105,10].
Fechter, Kämpfer: fehtari bellator Gl 1,56,35; — spez.: Faustkämpfer: so aber demo liste ist fone des pegunste . unde uone des aneuuirtedo . die sculdigen uehtarra unde ringarra heizent sicut in disciplinis . secundum quas . vel pugillatores . vel palestrici secundum affectionem dicuntur Nk 460,20 [105,10].