Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
factito
factito , -avi, -atum, -are. 1 crebro, solito facere – für gewöhnlich, immer wieder tun, machen, durchführen (pass. i. q. crebro, solito fieri – immer wieder geschehen: MLW l. 70 . al.) : Vita Elig. praef. p. 664,11 id (sc. vitam Eligii scribere) ... ante nos -tum factitatum (factatum, factum var. l. ) ab aliquibus eruditissimis comperimus. Ioh. Neap. Sever. 1 dare operam et -are factitare , quod caritas iubet. Gerhoh. Antichr. 1,48 p. 356,2 quod (sc. abusiones potestatis) iam de plerisque factum est et adhuc -ari factitari non desiit. Gerlac. annal. a. 1182 p. 694,6 archiepiscopus ... in Boem…