Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fackalen sw. v.
sw. v., frühnhd. vackeln; vgl. nhd. dial. schwäb. fackel III Fischer 2,909. — Graff III,446 (als Lesefehler aufgefaßt).
ga-faclita: part. prt. acc. sg. f. F 5,10.
etw. (durch festes Zuschlagen) umbrechen, knikken: (Jesus) rorea gafaclita ni forbrihhit arundinem quassatam non confringet.
Vgl. Matzel, Unters. S. 266 Anm. 511, Ochs, Neuphil. Mitt. 22,124 ff.