Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
exaudibilis
exaudibilis , -e . 1 pass. i. qui exauditionis compos fieri potest, exauditione dignus est — einer der erhört werden kann, der Erhörung würdig ist (fere de precibus sim. ): Libell. prec. Turon. 2,3 p. 71,25 Deus, qui nos -es exaudibiles facis ..., te invoco. Dipl. Conr. II . 240 p. 330,37 ob interventum et -es exaudibiles preces ... episcopi ... monasterium ... sub ... imperialis regiminis defensione ... recipimus. Epist. Hildeg. 153,17 utile existimavi auxilium -ium exaudibilium orationum vestrarum implorare. al. 2 act.: a pronus ad exaudiendum, propitius — Erhörung gewährend, geneigt (fere d…