Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
exauctoro
exauctoro (-ac-, -aut-) , -avi, -atum , -are exauctorare . 1 de hominibus i. q. dignitate privare, degradare — der Würde(n) berauben, degradieren : a in univ.: Annal. Fuld. II a. 861 Ernustum ... publicis privavit rex honoribus; Utonem ... et Berengarium ... similiter -vit exauctoravit . al. C hart. Helv. arb. 5 p. 8,17 donec ... ipsi (clerici saeculares) ab episcopo -ti fuerint vel degradati. c. abl. i. q. privare — berauben : Chart. Aschaff. 8 p. 37,22 (a. 976) cantorie baculum et infulam detraximus (sc. archiepiscopus) et eam dignitate prioratus -vimus exauctoravimus . b deponere — absetzen…