Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
erzeteri afrk. st. m.
afrk. st. m.; mnl. arsatere; aus mlat. arc(h)iater.
erze-tere: nom. sg. Gl 3,387,7 (Jd); erce-: nom. pl. Gl L 200 (wohl verschrieben für -era, oder nom. sg.? Vgl. Anm. z. St. u. Gr. I § 57 γ).
Arzt: ercetere [numquid mortuis facies mirabilia: aut] medici [suscitabunt, et confitebuntur tibi? Ps. 87,11] Gl L 200; spez. den Hospitalarzt meint vielleicht erzetere valetudinarius („darauf medicus idem“ Steinm. z. St.) Gl 3,387,7.
Vgl. arzât.