Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
errabundus
errabundus , -a, -um . 1 de motu (incerto), instabilitate i. q. instabilis, errabilis, vagabundus, fugitivus — unstet, umherziehend, umherirrend, flüchtig : Paulin. Aquil. c. Fel. 1,21 l. 11 ne ... ingrediatur arcam columba, clausoque aforis ostio tu evagare incipias -us errabundus post corvum (spectat ad Vulg. gen. 8,6sqq.). Conc. Karol. A 36,22 de clericis vagis ... praecipimus, ut ... episcopi ... nullatenus eos amplius ita -os errabundos et vagos ... vivere permittant. Vita Bonif. II 2 p. 94,3 sic delirando -us errabundus et vagus et numquam stabilis pseudopropheta. Albert. M. elench. 1,3,…