Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
erklinge stv.
erklinge stv. 1. erklinge. a. diu swert erklungen Parz. 739,22. daʒ lûte erklang ir gewant Nib. 435,4. man hôrte die rîgen vaste erklingen Wigal. 240. b. mit präpos. diu swert man hôrt erklingen an ir beider hant Nib. 2212,2. daʒ im sîn houbet lûte an eime schamel erklanc das. 616,4. Nibelunges swert daʒ guote vil lûte ûf Dietrîch erklanc das. 2285,4. daʒ dîn bete erklinge ûʒ der barmunge urspringe Walth. 7,35. daʒ swert von deme slage irclanc gr. Rud. K b , 11. sibenstunt an dem tage sol dir lop von mir erklingen Gfr. lobges. 54. waʒ busîn vor im erklanc W. Wh. 382, 13. 2. lasse erklingen. er…