Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
entnim stv.
entnim stv. 1. fortnehmen. Genes. fundgr. 2,55,41 : abe dem pûman er niweht in nam mit unrehteme gedinge noch mit deheinem geduenge vermuthete Benecke in nam für entnam gesetzt, da der schreiber oft in statt en, nie aber statt ne setze; die millstädter bearbeitung hat indes nur niht nam. 2. zu borg aufnehmen, entleihen. nu was diu zeit chomen, der diu ros hete entnomen, daʒ er siu gelten solte Hahn ged. 43,53. der des andern guot entnimt, swenn eʒ ze geltenne gezimt, daʒ er im geltes ist bereit Iw. 290. entnemen daʒ ist ringe: wie manʒ ze gelte bringe, daʒ ist ein swæriu sache warnung 1375. de…