Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
endiathetum n.
endiathetum (-adectum, -adentum) , -i n. ( ἐνδιάϑετος ) de cogitatione i. quod intus formatum est — das innerlich Gebildete, Gedachte (philos. et theol .) : Albert. M. summ. creat. II 1,60 p. 517 a ,35 interior (sc. actus) , quo totum sermonem formamus et transcurrimus apud nosipsos, antequam induat aliquid vocis, et iste vocatur a Damasceno -dectum, hoc est, interius dispositus sermo ( de eodem: praedicab. 1,4 p. 7,10 -dentum. summ. theol. I 7,30,1 p. 228,85 -dentum). summ. theol. I 7,30,2 p. 229,41 generatio aeterna non est nisi generatio primae intelligentiae, quando -dentum ad seipsam conv…