Eintrag · Lex. musicum Latinum
endeachordus
endeachordus -a, -um siebensaitig, siebentönig (irrtümlich aus ἐννέα oder ἕνδεκα und χορδή) bzw. in der Anzahl der Saiten (Töne) unvollständig (aus ἔνδεια und χορδή) — seven-stringed, with seven notes (errroneously from ἐννέα or ἕνδεκα and χορδή), or incomplete with respect to number of strings (pitches) (from ἔνδεια and χορδή) (cf. LmLErnstbrunner, Engelbert 2 p. 79 sq.) [s.XIII-XIV] LmLEngelb. Adm. 1, 12, 9: illa duo prima tetracorda vocantur synemenon, i. e. coniuncta, et vocantur endeacorda, i. e. septem cordarum. LmLEngelb. Adm. 1, 13, 3: ⋅A⋅B⋅C⋅D⋅E⋅F⋅G⋅, que sunt duo tetracorda inferiora endeacorda, i. e. VII chordarum seu vocum et litterarum, et ⋅A⋅B⋅C⋅D⋅E⋅F⋅G⋅, que sunt duo superiora similiter endeacorda. LmLEngelb. Adm. 3, 15, 8: quia ⋅A⋅B⋅C⋅D⋅E⋅F⋅G⋅ faciunt duo tetracorda per hoc, quod media littera huius ordinis ⋅D⋅ est finis primi et principium secundi tetracordi, que appellantur etiam tetracorda endeacorda, i. e. VII vocum, cum alia duo media nominentur octoacorda, i. e. octo vocum, ita quod IIIIor tetrachorda in XIIII vocibus et litteris continentur.