emmeles

emmeles (ἐμμελής) ,emmelisch' (‚im Melos'), zur musikalischen Verwendung geeignet — ‘emmelic' (‘within melos’), appropriate for musical usage 1 generell — general [s.IV] LmLCalc. 44: canorae vocis, quae a Graecis emmeles dicitur et est modis numerisque composita, principales quidem partes sunt hae, quae a musicis appellantur systemata (sim. LmLFav. Eul. 22, 1). [s.VI] LmLBoeth. mus. 1, 8 p. 195, 2: Sonus igitur est vocis casus emmeles, id est aptus melo in unam intensionem (inde LmLHucbald. 16. LmLReg. Prum. 7, 6. LmLAnon. Bernh. 2, 61. LmLLect. Guid. 44. LmLTon. Gratianop. p. 48. LmLIac. Leod. comp. 1, 2, 9. LmLIoh. Legr. rit. 1, 1, 3, 7. LmLFr. Gafur. op. 2, 4. LmLGuill. Pod. 1, 10. ad loc.: LmLGloss. Boeth. mus. 1, 8, 11-12. LmLComm. Boeth. I 1, 8 p. 44. LmLComm. Boeth. II p. 218, 9). LmLBoeth. mus. 5, 6 p. 357, 10: Potest enim distantium sibique dissimilium vocum differentia deprehendi, in quibus, qui iuncti efficere melos possunt, εμμελεις dicuntur, εκμελεις autem, quibus iunctis melos effici non potest (ad loc.: LmLGloss. Boeth. mus. 5, 6, 4: ‚EMMEΛEIC‘: modulati. LmLGloss. Boeth. mus. 5, 6, 5: ‚EMMEΛEIC‘: in modulis). LmLBoeth. mus. 5, 11 p. 361, 5: Non unisonarum autem vocum aliae quidem sunt aequisonae, aliae consonae, aliae emmelis, aliae dissonae, aliae ekmelis (inde LmLInterv. Ex omni 18. LmLFrut. brev. 9 p. 63. LmLHier. Mor. 15 p. 66, 8. LmLEngelb. Adm. 2, 30, 4: alie emmeles, hoc est inconiuncte, alie ectimeles, hoc [est] coniuncte. LmLIac. Leod. spec. 2, 8, 3. LmLFr. Gafur. op. 2, 2. LmLNicol. Burt. 2, 1, 10. LmLFr. Gafur. theor. 2, 2). LmLBoeth. mus. 5, 11 p. 361, 12: Emmelis autem sunt, quaecunque consonae quidem non sunt, possunt aptari tamen recte ad melos, ut sunt hae, quae consonantias iungunt (inde LmLHier. Mor. 15 p. 66, 17. LmLFr. Gafur. theor. 2, 2). al. [s.IX-XII] LmLGloss. Boeth. mus. 3, 9, 14. [s.XIII] LmLComm. Boeth. I 1, 8 p. 44: ‚emmeles‘ vel, ut quidam libri melius habent, eumeles ab eo, quod est ‚bonum‘ et ‚melos‘, quod est sonoritas, et exponit (sc. Boethius), quod dixit eumeles, i. aptus melo, quasi dicit aptus ad faciendas musicas consonantias cum alio (cf. LmLBoeth. mus. 1, 8 p. 195, 2). [s.XIV] LmLGuido Dion. 1, 1, 115: Boecius ... concordantes sonos emmeles, idest aptos melo sive melodie, appellat; discordantes autem ekmeles nominat, idest melo sive melodie ineptos (cf. LmLBoeth. mus. 5, 6 p. 357, 10). LmLIac. Leod. comp. 1, 5, 7: ekmeles, id est melo ineptae seu in cantilena nullo modo cadentes, refutantur. Emmeles vero melo deputatae sunt. LmLIac. Leod. comp. 1, 5, 21: Permissivae ergo voces emmeles erunt; ekmeles vero prohibitivae. al. LmLIac. Leod. spec. 2, 9, 4. [s.XV] LmLUgol. Urb. 5, 7, 3 (cf. LmLBoeth. mus. 5, 11 p. 361, 12). al. LmLGeorg. Ans. 3, 261: Fit ergo, ut note mensure minoris temporis sunt, quibus maioris mensure note discantande sint, ita tamen, ut semper sive ad acutum efferantur vel grave concordes sint attingentes expositas consonantias vel dissonantias sese compatientes et emmeles. al. LmLFr. Gafur. extr. 2, 1,[] 7. LmLFr. Gafur. theor. 2, 3 (cf. LmLBoeth. mus. 1, 8 p. 195, 2). LmLFr. Gafur. pract. 3, 1: Emeles imperfectas atque consonas medias. ibid. al. 2 Intervalle betreffend — with reference to intervals [s.VI] LmLBoeth. mus. 5, 11 p. 362, 5: Emmelis autem sunt, quae diapente ac diatessaron dividunt, ut tonus ceteraeque proportiones (ad loc. LmLComm. Boeth. II p. 378, 31: ut semitonium et dieses. LmLComm. Boeth. II p. 384, 4). LmLBoeth. mus. 5, 12 p. 362, 17: Emmelis autem sunt reliqui, qui inter has (sc. aequisonas et consonas) poni possunt, ut inter diatessaron ac diapente differentia tonus. al. [s.IX-XII] LmLGloss. Boeth. mus. 5, 12, 2. [s.XI-XII] LmLInterv. Ex omni 21: Emmeles autem sunt, quaecumque consonae quidem non sunt, recte tamen ad melos aptari possunt, ut tonus et ceterae intervallorum species (sim. LmLFrut. brev. 9 p. 63. LmLAdam Fuld. 2, 7. cf. LmL col. 19, 43). LmLFrut. brev. 10 p. 66. LmLTon. Gratianop. p. 49. [s.XIII] LmLIoh. Aegid. 11, 9: Aliae (sc. voces) sunt emmeles, quae secundum Ptolemaeum licet voces consonae non sint, possunt tamen ad melos, id est ad melodiam, aptari et iungere consonantias, ut toni, semitoni, diaschismata, schismata, commata, dieses (cf. LmL col. 19, 43). al. LmLEngelb. Adm. 2, 30, 10 (cf. LmL col. 19, 43). [s.XIV] LmLMarch. luc. 2, 3, 5: Emelis sonus secundum Boetium tonus est in musica, id est aptus melo in una intensione (inde LmLIoh. Cicon. mus. 1, 22 p. 100, 14. LmLFr. Gafur. extr. 6, 13, 5. LmLBonav. Brix. 14, 17. cf. col. LmLBoeth. mus. 1, 8 p. 195, 2). LmLIac. Leod. spec. 2, 8, 5: Emmeles sunt, qui consoni non sunt perfecte; possunt tamen aptari ad melos, ut est tonus et forsitan semiditonus et ditonus et huiusmodi consonantiae, quae aliquam important concordantiam (cf. LmL col. 19, 43). LmLIac. Leod. spec. 2, 38, 13: Pauci enim antiquorum tonum in numero ponunt consonantiarum, sed ipsam consonantiarum differentiam partem vel emmelen vocant; differentiam, quia per ipsum una consonantia differt ab alia ut diapente a diatessaron; partem, quia ex ipsis tonis componuntur consonantiae; emmeles, quia tonus aptus est melo, quia voces eius simul prolatae non omnino discordant, et iunctae ipsi diatessaron bonam faciunt concordiam. al. LmLComm. Boeth. II p. 352, 21. al. [s.XV] LmLIoh. Cicon. mus. 3, 12 p. 352, 11 (sim. LmLIoh. Cicon. prop. 12 p. 426, 3). LmLGeorg. Ans. 2, 156: Iam vero monstravimus terminos proportione superparticulari differentes esse medietates inter eos, qui multiplici separantur, et qui distant his proportionibus sonos emmeles fore, sicut et tonum et emitonium. LmLFr. Gafur. op. 2, 2: Emelles sunt, que, cum consone non sint, recte tamen aptantur ad cantilenam, ut sunt dyttonus, semidyttonus, diapente cum tono et diapason cum dyttono et huiusmodi (sim. LmLNicol. Burt. 2, 1, 12: tamen aptantur ad contrapunctum. cf. LmL col. 19, 43). LmLGuill. Pod. 1, 15. LmLErasm. Hor. p. 75a: consonantia dyapason et duplex dyapason dicitur aequisona, dyapenthe vero et dyathesseron consona, reliquae vero intermediae dicuntur emeles (sequitur exemplum). v. emolussubst.