Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
emizzgî st. f.
st. f. (auch emezzigî st. f.? Vgl. u. Nb 122,20 [133,15]), nhd. emsige. — Graff I, 256.
emizz-igi: acc. sg. Gl 1,476,10 (M, 2 Hss.); emiz-: dat. sg. 2,164,1 (clm 6277, 9. Jh.). 174,66 (ebda.). 269,3 (M, 5 Hss.); acc. sg. 1,476,10 (M, 4 Hss.). — emezîgi: dat. sg. Nb 122,20 [133,15].
emizagi: acc. sg. Gl 1,476,11 (M, clm 17 403, 13. Jh.); für diese Hs. ist eher Verschreibung als eine eigene Bildung auf -agi anzunehmen. 1) das Fortwährende, Ständige: a) Stetigkeit, Unablässigkeit: tu maht ena sehen sih uberheuenda ... tisa aber meziga . beduungena . unde gefruotta . fone dero emezigi dero arbeito illam videas ventosam ... hanc sobriam . succinctamque . et prudentem exercitatione ipsius adversitatis Nb 122,20 [133,15]; b) immer wiederkehrende Erfahrung, ständige Praxis (?): emizigi [gaudium erit in coelo super uno peccatore poenitente, magis quam super nonagintanovem iustis, quibus non opus est poenitentia. Quod citius ex ipso] usu [colligimus, si nostra mentis iudicia pensemus, Greg., Cura 3,28 p. 84] Gl 2,174,66. 2) Eifer: a) Beharrlichkeit, Beständigkeit: emizzigi [mirari non desino exactionis vestrae] instantiam [; exigitis enim ut librum Chaldaeo sermone conscriptum, ad Latinum stilum traham, Tob., Praef.] Gl 1,476,10 (1 Hs. emizzigheit); b) übermäßiger (verderblicher) Eifer, Übereifer: emizigi gismahit uuirđ [saepe dictorum virtus perditur, cum apud corda audientium loquacitatis incauta] importunitate levigatur [Greg., Cura 2,4 p. 18] Gl 2,164,1. mit dero emizigi agaleizi [necesse est, ut vox cordis nostri quo durius repellitur, eo valentius insistat: quatenus cogitationis illicitae tumultum superet, atque ad pias aures domini] nimietate [suae] importunitatis [erumpat, Greg., Hom. I, 2 p. 1442] 269,3.
Komp. unemizzigî.