Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
eminus
1. eminus adv. script. ę-: Thietm. chron. 6,26. I sensu originario: A strictius i. q. ex longinquo — von fern, von weitem, aus der Ferne : Vita Rimb. 18 sanctimonialis, ut -s eminus illum (Rimbertum) conspexit eqs. Waltharius 536 -s eminus illa (Hiltgunt) refert quandam volitare phalangem. Thietm. chron. 7,28 canes ... loca -s eminus olfacientes signata ... reversi sunt. Otto Frising. gest. 1,33 p. 52,2 in quibus (alis) sagittarii, quatinus vim hostium -s eminus repellerent, erant. saepe . v. et p. 1240, 23 . B latius: 1 procul — fern, weit entfernt, in der Ferne : a in univ.: Walahfr. Wett. 5…