ementior

ementior, -itus sum, -ireementiri.MLWpartic. MLWperf. sensu MLWpass. usu MLWadi.: MLWl. 70. 1 mentiri, fingere — (er)lügen, erdichten: a in univ.: MLWAdemar. hist. 1,37 MLWl. 17 cum haec -ti (ei mentiti MLWvar. l.) dixissent (sc. populus), ille (Theodebertus) cum eis in palatium thesauri sui intravit. b fidem frangere — wortbrüchig sein: MLWEpist. Meginh. 10 p. 204,10 magna pars rusticorum, qui vecturas lapidum ... promisere, -ti sunt. c praetexere, simulare — vorschützen, erheucheln: MLWGesta Rom. eccl. V p. 406,28 sub -to colore pietatis querentes schismatici plus se quam fidem catholicam amari. 2 vitiare, corrumpere — verfälschen, entstellen: MLWGodesc. Saxo gramm. 2 p. 445,12 quod (enuntiatum) ... minus capax non emendavit (sc. grammaticus), sed -itur (inmenditur MLWvar. l.), dum mutavit. 3 denegare — versagen, schuldig bleiben: MLWAnselm. Gembl. chron. MLWa. 1133 legumen et avena hoc anno proventum messis satis -ta (a. 1134). Wellhausen