Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
elementarius
elementarius , -a, -um . 1 qui elementi vel elementorum est, elementis proprius — Elemente-, zu einem Element gehörig, elementar (usu natur. et philos .) : Maneg. c. Wolfh. 22 p. 95,7 facile fuit ... chaos -a elementaria distinctione stabilire. Herm. Carinth. essent. 2 p. 204,9 restat ... -e elementarie commixtionis causas ... deducere. Theod. Cerv. chirurg. 3,55 p. 178 D ea, quae medicantur ex parte -arum elementariarum virtutum. al. v. et p. 1171, 15 . 2 fundamentalis, primus — grundlegend, erste(r ) : Gozech. epist. 959 qua (caritate) te (sc. Walcherum) ... -o elementario eruditionis lacte …