Hauptquelle · Westfälisches Wb.
Ēkenbō²m m.
Ēken-bō²m m. [verbr.] Eiche (Quercus), großer Laubbaum mit schwerem, hartem Holz. — Ra.: Heei es en Kärl wie en Eeikenbäem er ist sehr stark ( Lüb Fr || mehrf.). Du büß ouk no nich ant kruse Eikelböhmken du hast dein Ziel auch noch nicht erreicht ( Rek Rh ). — Sprichw.: Met Gewalt kann me de Vigeleine am Eickbaume kaputt sloen ( Bri Ri || verbr.). Leïwer mit eïn jung Wicht in’t Bedde osse mit eïn ault Wiif in’n Eïkbaum ( Tek Ld ). Uese Härguott stüwwet de Ekbeime, dat se nich in’n Himmel wass’t ( Bek Al || mehrf.). Kaas bäter met’n Eekbaum kürn as met’n Fraoumensk ( Ahs Vr ). — Sagw.: Teite, s…