Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
einstrîtgî st. f.
st. f. — Graff VI, 750.
ein-striti-ki: nom. sg. Gl 2,223,76 (clm 18 550,1, 9. Jh.). 735,28 (s. u. 2 b); -gi: dass. 104,39. 122,60 (M). 392,54. 427,31/32. 428,18/19. 504,36 (2 Hss.). 4,152,67 (Sal. c); gen. sg. 1,814,32 (M, 5 Hss.). 2,201,39 (S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh.). 214,3. 225,4 (S. Flor. III 222 B, 9./10. Jh.); dat. sg. 111,16 (M). S 143,33; acc. sg. Gl 2,186,3 (M, 4 Hss.).
en-stritigi: nom. sg. Gl 2,532,14 (Zürich Rhein. 62, 11. Jh.); dat. sg. 4,26,19 (clm 14 804, 9. Jh.; vgl. Schatz, Abair. Gr. § 13 b).
en-stridii: nom. sg. Gl 2,584,11 = Wa 98,18 (Düsseld. F. 1; vgl. z. Ausfall von -g- Gallée §§ 243. 251,3). 1) starke Anstrengung, Anspannung: ioh diu fnehanta einstritigi tortorum . ioh der atamanto fliz Uincentii nisusque anhelus [solverat fessos lacertorum toros, Prud., P. Vinc. (V) 123] Gl 2,427,31/32. 2) Beharrlichkeit: a) im negativen Sinne: Hartnäckigkeit, Halsstarrigkeit: einstritigi [cerno quod populus iste durae] cervicis (2 Hss. cervices) [sit, Ex. 32,9] Gl 1,814,32. einstritigi [tetriore quippe, ac putidiore] obstinatione (Hss. obstinatio) [compressa, Conc. Afr. CXXXVIII] 2,104,39 (3 Hss. einstrîtî). 122,60. einstritigi [quod si in hac] indisciplinatione [perdurat, Conc. Ant. XXCI] 111,16 (4 Hss. unzuht). einstritigi [ut mens ... contra corripientem nequaquam se erigat, quae suo sibi iudicio superbiae] cervicem [calcat, Greg., Cura 3,2 p. 37] 186,3. einstritigi [divinis dispositionibus subditus, atque a vitio] obstinationis [alienus, ebda. 1,6 p. 7] 201,39. 214,3. 225,4. einstritiki pertinacia [quippe ex superbia ... generatur, ebda. 3,18 p. 60] 223,76. einstritigi [si tanta callum pectoris praedurat] obstinatio [Prud., P. Vinc. (V) 178] 392,54. 504,36. 532,14. 584,11 = Wa 98,18. harti fraza einstritigi obstinatio [ebda.] 2,428,18/19 (1 Hs. nur fraza). enstritigi obstinatione 4,26,19. einstritigi ł ingaganstentida obstinatio 152,67. ich habe gisundot ... in einstritigi S 143,33; b) im positiven Sinne: Beständigkeit, Festigkeit: einstritiki [venit ad eum ... ut moneret eum in necessitate tenere] constantiam (Hs. constantia) [Vitae patr. 460 b; nach Steinm. z. St. evtl. auch zu constantia p. 476 b oder constantiae p. 481 a] Gl 2,735,28.