Hauptquelle · Elsässisches Wb.
dusslen
dussle n [tyslə Münster Dü. Ingersh. Bebelnh. Rchw. Barr Bf. Avolsh. Str. ] 1. leise schleichen. I ch ha b g e hört, d ass er uf d e r Bü h n is t , d e rno ch bin i ch hi nuf ge duss e lt un d haw e verwitscht, wo er us d em Epf e lkämmerle ge kumme n is t un d het d Seck voll Epf e l gha bt Dü. Er duss e lt wie n-e Dieb, wie n-e Blindschlicher Bf. 2. refl. sich bücken und still verhalten; sich klein machen, um sich zu verstecken Avolsh. Str. ‘Dûssel dich hinder de-n-Offe’ CS. 30. ‘Sich dort e Dörfel dusselt Un do e Stadt erhebt’ Schk. 1. ‘Sie müen sich au ebs bschaue lon, un nit in's Eck sic…