Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
duodennis
duodennis (-enis) , -e . duodecim annorum (natus) — zwölfjährig (fere usu subst. , e. g. l. 35): Hraban. epist. 16 p. 417,32 postquam ipse (Iesus) -enis in Hierusalem a parentibus ... fuisset inventus eqs. Rud. Fuld. mirac. 10 puella quaedam -is duodennis . Theod. Amorb. Bened. II 2 p. 261,11 puer quasi -is duodennis . Annal. Ratisb. a. 1 (cod. Emm.) Christus ... dignatus est incarnari a beata virgine Maria, ea vero -e duodenne . Acta imp. Winkelm. I 943 debeas (sc. Iohannes) providere ... pro quolibet filiorum suorum (sc. Feniciae) -i duodenni (duodenim cod. ) ana tres uncias auri per annum, …