Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
duodenarius
duodenarius , -a, -um . 1 qui duodecim vicibus praestandus est — zwölfmaliger, zwölffältiger : Mirac. Firm. 2,4 annuali constitutione persolvens (sc. servus) sancto -um duodenarium censum. al. v. et p. 1046, 25. 2 -us duodenarius numerus i. q. numerus duodecim complens — Zwölfzahl, ‘die Zwölf’ : a gener.: Capit. reg. Franc. 144,2 de melioribus hominibus ... suppleat comes numerum -um duodenarium (sc. scabinorum) . Annal. Quedl. a. 992 p. 69,9 quam (ecclesiam) secum (sc. cum Hildewardo) in typo apostolicae dignitatis -o duodenario numero xi episcopi consecraverunt. Honor. August. cant. 3,7 p. 4…