Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
duellio
duellio (debellio) , -onis subst. 1 masc. i. q. pugnator, bellator — Kämpfer : a commilito (rebellionis) — Mitstreiter (beim Aufruhr ) : Vita Athan. Neap. 6 p. 445,10 Gezabel calliditatis -es duelliones ( -is duellionis p. corr. C ) conscios reperit. b miles — Ritter : Mirac . Sebast. ( MGScript. XV p. 772,1; s. XI. med. ) Gozelo dux quidam -um Galliae gerens apicem potestatis amplissimae. c de campione in duello iudiciali: Burch. Ursb. chron. p. 55,5 quidam nobilis exurgens in medium proposuit, quod lege -um ... hoc vellet obtinere contra quemlibet secum pugnare volentem, quod eqs. 2 fem. i. …