Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
ducamen
* ducamen , -inis n . (*ducare) imperium ducis, ducatus — ‘Dukat’, Herzogtum : 1 de munere, dignitate ducis: Vita Ger. Bron. 14 p. 664,21 hoc in tempore dux Gislebertus tenebat -n ducamen Lotharingiae. Triumph. Remacli 1,10 is (dux) ... affectabat in -n ducamen praedecessoris sui succedere. 1,13 ille (marchio Godefridus) -n ducamen ... adeptus magister militiae Lotharingiae denuo sublimatur. 2 de territorio dicioni ducis subiecto: Rod. Glab. hist. 4,20 universos sui -is ducaminis principes militaribus adstrinxit Robertus dux sacramentis. Chron. Andag. 23 p. 64,7 inferens Godefridus ... non sue…