Hauptquelle · Mecklenburgisches Wb.
dreigen1 trans.
dreigen 1 , dreegen, flekt. dreig', drüggst, drüggt; drög'; dragen Mi 16 b ; Wigg. Gr. 62. 1. trügen a. absol. Denken drüggt Schö Dem ; Wa Malch ; Hänn' un Ogen drüggt Ro Wustr ; bei der Grenzbegehung erhielten die jüngeren Teilnehmer Ohrfeigen, denn dei ollen Markmalen dreigen, bloss 'n däägten Slagg an dei Uhren, dat drüggt nich (1888) Dänd; dat Leigen un dat Dreigen Bri. 5, 101. b. trans. : Denken un Meinen Drüggt männigeinen Gü Gülz ; Palmarum witt! Palmarum Snee! Wu een'n dat drüggt, wu een'n dat schad't! Bri. 1, 67; Un de recht kiecken will, den drügt nich syn Gesicht ( Ro 1746) Kohf. Hg…