Hauptquelle · Elsässisches Wb.
drëckecht
drëcke ch t [trakət Illk. Geud. Brum. ; trakit K. Ingenh. Ndrmodern ; trækət Str. ] Adj. 1. schmutzig. s is t d. drusse n Illk. Rda. Er is t so d., dass er an d e r Wand hënke n bli b t Str. Der het so drëcketi O h re n , m e r könnt Ruebsot nin säje n ! Str. Der schütt et s d. Wasser nit us so geizig ist er Ndrmodern . 2. gemein, niedrig. Dër drëcket Keib! Illk. ‘Diss isch e drecketer Gitzkraue!’ Str. JB. XI 116. ‘dreckets Lueder, Mensch’ schamloses Weib Str. Ulrich. Ër het si ch gor grüserli ch d. benumme n ! Geud. Dis is t awer d. vun dëm, dass er nit emol sini Mueter anluejt Str. ‘sich dre…