Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
domprobst m.
domprobst , m. der dumproveste Sachsensp. 1. 2, 1. dän. domprovst. in wert sîn niht ir dechent, ir bischof noch ir tuomprobst Helbling 2, 829 . den tuomprobst des êrsten von dem keiser bater, der gap sîn gunst im gar ân allez kriegen. Lohengrin s. 82 . der hôhen kôrherren ein, der tuombrobst von Rôtenstein Gesamtab. 1. 194, 48 . ward herr Joachim Friedrich zum thumprobst allda erwählet Schweinichen 1, 379 . domprobst praepositus cathedralis Schönsleder L 3 . Hohberg 3. 1, 22 a . Stieler 1481 . ich schaffe dasz man den domprobst grade nach Rom citirt, da will ich gegen ihn fechten. Göthe 40, 13…