dominus

dominus -i m. Bezeichnung für die authentische Form der Kirchentonarten (1., 3., 5. und 7. Ton) — term that designates the authentic form of the modes (first, third, fifth, and seventh mode) [s.XI-XII] LmLAnon. Wolf p. 199: Omne melum compositum, si in sua finali vel per magistratum finalis incipitur et suum diapente non transgreditur, inferius autem finali ad unam chordam protenditur, quia diapente amborum, idest domini et servi, est commune. [s.XIII] LmLElias Sal. 11 p. 31a: finem accipientem in ⋅D⋅ cum auxilio domini primi toni, rectoris sui. LmLElias Sal. 19 p. 41b. LmLPs.-Mur. summa 1369: Est par et famulus peditat serpitque plagalis; / est impar dominus authentus prevolat alis. [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 6, 33, 18: quidam sunt authenti, magistri vel domini, alii vero respectu illorum sint plagales, discipuli vel servi. LmLIac. Leod. spec. 6, 35, 20: quattuor authentici tactorum modorum dicuntur domini, dicuntur magistri, dicuntur duces. LmLIac. Leod. spec. 6, 48, 8. LmLIac. Leod. spec. 6, 59, 8. LmLHugo Spechtsh. 437: authentos dominos dicas servosque plagales. / Sic primi servus tonus est de iure secundus, / tertius hinc dominus, eius servus quoque quartus. / Cum quinto domino sextum servum sociabo. LmLHugo Spechtsh. comm. p. 111: authenti sunt digniores tanquam domini. ibid. al. [s.XV] LmLTrad. March. p. 927: Quorum modorum sive tonorum alii dicuntur impares et alii pares vel alii autentici, alii placales vel alii domini vel alii subiugales. Inpares autentici et domini sunt. LmLAnon. Carthus. nat. 3, 8. LmLSzydlov. 12 p. 46: de numero tonorum []imparium, qui sunt quatuor, scilicet primus, tercius, quintus et septimus, quilibet eorum secundum Latinos potest vocari hoc nomine: autentus, principalis, magister, dominus, pater, maior frater.