Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
dolabralis
* dolabralis , -e . 1 adi. i. qui dolabrae est — Axt-, Beil- : Albert. M. summ. theol. II 12,69,2,2 p. 14 b ,3 si aliquod organorum, hoc est instrumentorum, physicum (i. corpus) esset ut dolabra, erit quidem -e dolabrale esse ( p. 412 b ,13 τὸ πελέκει εἶναι ) substantiae ipsius. 2 subst. neutr. i. quod dolabrae proprium est — das zur Axt, zum Beil Gehörige, das der Axt Eigentümliche, das wesentliche Charakteristikum der Axt : Albert. M. summ. creat. II 1,4,6 p. 55 a ,6 dicitur -e dolabrale esse forma et figura dolabrae in materia debita, quae est ferrum et chalybs. summ. theol. II 12,69,2,2 p.…