Hauptquelle · Westfälisches Wb.
Dō²dengreªwer m.
Dō²den-greªwer m. [verbr.] 1. Totengräber. — Ra.: He mäck sick füskes (bald) gued Siet met’n Daudengriäwer er wird bald sterben (Münsterl WAGENF 67). Hä maket bolle Bekanntschop met’m Douengriäwer dass. ( Isl Hl ). Hai hiät diän Douengriäwer up de Schüppe ruoken dass. ( Isl Ös ). Hä stäiht all met äinem Bäin ’m Douengriäwer op dä Schüppe dass. ( Bch Lr ). Dai legget im Prozässe met em Däoengriäwer dass. ( Arn Hg || mehrf.). Ick har enen Prozeß met’n Daudengräewer, män ick häbt wunnen sagt ein Sterbenskranker nach der Genesung ( Stf Wt ). Dei is dïem Däuengräwer noch einmol van de Schüppe hüppe…