Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
divisibilis
divisibilis , -e . 1 qui dividi potest — (ein)teilbar (fere usu philos. vel log. ): Alfan. premn. phys. 2,9 p. 25 corpora propria natura mutabilia ... esse et -ia ( PG 40,540 A τμητά ). Herm. Carinth. essent. 1 p. 94,4 omnis magnitudo in infinitas totum coadunantes particulas -is divisibilis . Ioh. Garl. introd. mus. 187 c p. 84 omnis tonus est -is divisibilis in duo semitonia. Albert. M. sent. 2,10,1 p. 211 a ,1 angelus impartibilis est substantia, tamen -is divisibilis est ... quantitate virtutis. metaph. 11,2,1 p. 483,46 aeternitas ... non dicit durationem -em divisibilem eqs . ibid. saepe …