distinctio minor

distinctio minor (secunda) ‚große‘ Zäsur, Hauptzäsur (am Ende eines Abschnitts, der zur Finalis oder von der Finalis zu deren Quarte oder Quinte führt; vorzutragen durch ein langes Aushalten des Schlußtons und der folgenden Pause) - ‚kleine‘ Zäsur, Nebenzäsur (am Ende eines Abschnitts, der zu einem zur Finalis oder ihrer Quarte oder Quinte konsonanten Ton führt; vorzutragen durch ein kurzes Aushalten des Schlußtons und der folgenden Pause) — ‘major’ or principal caesura (at the end of a section‚ which cadences on the final or proceeds from the final to the fourth or fifth, to be performed with an extended lengthening of the last note and the following rest) - ‘minor’ or secondary caesura (at the end of a section, which cadences on a tone that is consonant with the final or with a pitch a fourth or a fifth from the final, to be performed with a shorter lengthening of the last note and the following rest) [s.XIII-XIV] LmLEngelb. Adm. 4, 41, 5: Est autem duplex distinctio: Alia enim est maior et prima, alia minor et secunda. Distinctio itaque maior et prima est, que fit in fine []reflexionis ad finalem, vel in fine ascensus vel descensus a finali in vocem reddentem ad ipsam dyatesseron vel dyapente, sive fiat ascensus seu descensus gradatim vel per saltum secundum uniuscuiusque toni proprietatem. Distinctio minor et secunda, que pocius subdistinctio appellatur, est, que fit in repercussione ad superiores vel ad inferiores ad aliquam vocem vel finali vel eius dyatesseronice aut dyapentice voci consonantem, donec ad illam finalem vel ad istarum vocum aliquam cantus revertatur. LmLEngelb. Adm. 4, 42, 2: Exemplum vero in secundo tono est in antiphona „O rex glorie Domine virtutum“ etc. Ibi prima maior distinctio occurrit in reditu ad finalem ibi: „O rex glorie“ etc. Deinde secunda distinctio minor occurrit ibi: „Domine virtutum“ etc., scilicet in deposicione a finali predicta in ⋅C⋅ per tonum. ibid. al. LmLEngelb. Adm. 4, 43, 1: Quare dicantur distinctiones maiores et minores. Dicuntur autem distinctiones maiores et minores propter duas raciones. Primo, secundum quod voces vel plures vel pauciores maiorum vel minorum consonanciarum ad finalem cadunt. Secundo, iuxta quod mora vocis in minoribus consonanciis minus, in maioribus magis, in finalibus maxime protrahitur, et post distinctiones pausa silencii minus et magis et maxime protenditur.