Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
dissolutivus
dissolutivus , -a, -um . 1 act. i. q. (dis)solvens — (auf)lösend : a adi.: α in univ.: Aesculapius 40 p. 65,22 praeparandum antidotum -um dissolutivum , hoc est pertundens lapidem (sc. renium) . Tract. de aegr. cur. p. 204,41 in qua (aqua) decoctum sit piretrum, radices rafani ... et similia ... ad gargarismum -um dissolutivum facientia. Albert. M. cael. 2,3,1 p. 144,2 non est nisi motus localis, eo quod ille solus est -us dissolutivus eius, quod movetur. miner. 4,1,4 p. 87 b ,17 causa potest esse mortificatio argenti vivi ex aliquo vapore -o dissolutivo ( cf. p. 820, 1) . in alleg. : Albert. …