Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
disertus
1. disertus (diss-) , -a, -um . script. de-: Gloss. II 766,2 St.-S. metr. dī-: Aldh. virg. II 1167. ibid. al. prudens, eruditus, facundus — klug, gelehrt, beredt : Einh. Karol. prol. p. 1,8 ut ... non offendantur, qui ... a viris doctissimis atque -issimis (diss- var. l. ) confecta monumenta fastidiunt. Epist. var. II suppl. 7 p. 629,21 si ... Theodosius ... Prisciani ... librum dissertitudine mira diss-issimum ... describere curaret. Dipl. Otton. I . 405 p. 552,11 imperator diss-issimus et sanctissimus. Annalista Saxo a. 1125 p. 762,59 adnitentibus episcopis ..., viris in eclesiasticis negoti…