Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
discursivus
discursivus , -a, -um . progrediens, concludens, deducens — fortschreitend, schlußfolgernd, ableitend : Albert. M. sent. 4,14,32 p. 462 b ,44 habet homo non scientiam intuitivam de creatore, sed potius -am discursivam , ut dicit Dionysius ( cf. p. 744, 26) . praedicab. 1,7 p. 15 b ,19 tales scientiae a Dionysio vocantur -ae discursivae disciplinae ( Is. 6,2 p. 90,52 nos ... non habemus nisi -as discursivas disciplinas, quas colligere oportet discurrendo ex uno in alterum. anal. post. 1,1,3 p. 8 a ,14 quae [demonstratio] ... -a discursiva disciplina vocatur, eo quod est per discursum intellectu…