disciplinabilis

disciplinabilis, -e. 1 adi.: a qui discere, doceri potest, docibilis, docilis — lernfähig, belehrbar, gelehrig, dressierbar: MLWEpist. var. III 26,2 p. 183,45 non ... corde credimus artes, sed -idisciplinabili mente discimus illas. MLWAlbert. M. anim. 2,4,5 p. 154,54 quare homines visum et auditum habentes optime -esdisciplinabiles sunt, etsi careant odoratu. saepius. MLWanimal. 22,30 est ... canis universaliter animal multum -edisciplinabile. MLWEpist. Praed. 80 p. 103,21 multi ... reges ... voluerunt videre, que videtis ..., tamquam in auctorem fidei et consummatorem Ihesum totos sese -esdisciplinabiles spiritualiter convertentes. v. et p. 720, 23. b docens, ad institutionem pertinens, aptus — unterrichtend, zum Lernen gehörig, der Unterweisung dienend, Lern-: MLWAlfan. premn. phys. 6,13 p. 75 principantia ... sunt dinoscibilis virtus et -isdisciplinabilis (MLWPG 40,637^A ἐπιστημονικόν), deservientia vero sensus et motus ad placitum virtusque vocalis. MLWAlbert. M. sent. 2,8,9 p. 184^a,23 isti (visus et auditus) sunt tantum -esdisciplinabiles. 3,37,3 p. 687^a,23 auditus sensus -isdisciplinabilis est (MLWanim. 2,4,5 p. 154,57. MLWibid. MLWal.). c ad disciplinam morum pertinens — der sittlichen Zucht dienend: MLWUrso gloss. 40 p. 74,15 videmus ..., quod aliquis, licet de natura debeat esse iracundus, cum sit colericus, -busdisciplinabilibus tamen studiis eruditus ... potius pati docetur quam irasci. 2 subst.: a fem. (per ellipsin) i. q. scientia exacta — exakte Wissenschaft: MLWAlbert. M. praedicab. 1,2 p. 3^a,4 tres esse partes philosophiae, scilicet physicam, mathematicam sive -emdisciplinabilem et metaphysicam sive divinam. b neutr. plur. i. quae ad scientiam exactam pertinent — das Gebiet der exakten Wissenschaften: MLWAlbert. M. praedicam. 5,2 p. 247^b,10 in -busdisciplinabilibus qui disciplinas etiam non multum sunt retinentes, sed adhuc ab eis facile mobiles sunt per oblivionem, dicuntur habitum scientiae disciplinalis non habere, quamvis ad disciplinam sint ... dispositi et affecti.