discantator

discantator -oris m. 1. Sänger der Diskantstimme 2. Komponist eines Diskantsatzes — 1. singer of the discant (vocal part) 2. composer of a discant 1 Sänger der Diskantstimme — singer of the discant (vocal part) [s.XIII] LmLAnon. Couss. IV p. 75, 7: Et differentia est inter istos et discantatores, qui dicuntur plani cantores, quoniam plani discantatores, si tenor ascendit, et ipsi ascendunt, si tenor descendit, et ipsi descendunt; isti autem non, sed secundum modum praedictum. Et notandum, quod triplices sunt discantatores: quidam sunt, qui sunt plani et novi; et tales faciunt, ut praedictum est, nisi raro modo, quoniam aliquando ipsis nescientibus descendunt vel ascendunt aliter in aliam concordantiam quam in consimilem. Sunt quidam alii, qui habent in usu alium modum praedictum, et sunt veri discantatores. Sunt quidam alii, qui partem conveniunt cum primis et partem cum reliquis etc., ut in posteris plenius patebit. Notandum, quod triplex est modus faciendi discantum secundum veros discantatores. [s.XV] LmLHerb. Tr. 1, 5 p. 31. (?) 2 Komponist eines Diskantsatzes — composer of a discant [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 7, 5, 18: bona ordinatio vocum concordiam inter se habentium bonum facit discantum efficientem, ut est peritus et discretus discantator vel discantuum compositor. LmLIac. Leod. spec. 7, 9, 13: multi boni et valentes musici cantores et discantatores non modo per usum, sed per artem discantare scientes, discantus multos pulchros facientes. LmLPetr. Palm. p. 518.