Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
digestibilis
digestibilis , -e . script. : diiestivi-: l. 30 . -ę: l. 25 . 1 sensu act. i. q. digestionem adiuvans — die Verdauung fördernd : Odo Magd. herb. 898 -bus digestibilibus semen bene iungitur eius (ligustici) omnibus antidotis, quod inest sibi peptica virtus. Diaeta Theod. 43 lupini calefaciunt et nutriunt et sunt -es digestibiles et ventrem deducunt. 303 austerum (sc. vinum) ... -e digestibile est citius escas coquendo. 331 vinum nitalum ... maxime ventri -ę est. ibid. al. 2 sensu pass.: a qui (facile) digeri potest — (leicht) verdaulich : α proprie: Aesculapius 5 p. 9,18 cibum accipiant melanch…